Ga nooit naar een Cubaanse stad in het laagseizoen als je denkt ongeveer de enige toerist in de plaats te zijn. We zijn loslopende prooi. 500 bicitaxis op misschien 10 toeristen is teveel aandacht voor ons. Na ons gezapige resort was dit wel even slikken. Zo erg dat ook ik volledig uit mijn slof schoot toen even of andere gebrekkig Duits sprekende man op bordeelsluipers en een nep lacoste shirt ons de stad door sleepte omdat we een adres zochten. Daarbij wenkte hij nogal dwingend met zijn handje en riep steeds 'Komm, komm' (nee dat klinkt echt anders dan Come, come, werkte als een rode vlag bij mij in ieder geval...).

Geen idee waar we naartoe gingen, en ineens was ik het zat. We hadden daarvoor al 20 minuten naar een paladar gezocht voor vanavond, maar de straatjes van Camaguey zijn echt een raadsel. Ooit zo opgezet in een poging het toen nogal aantrekkelijk welvarende stadje tegen de piraten te beschermen. Ze hebben het stratenstelsel zo ingewikkeld gemaakt dat je er bijna wel in moet verdwalen. Nou dat lukt bij ons toeristen ook erg goed moet ik zeggen. Volstrekt onmogelijke bochten en straatjes zorgen ervoor dat je nooit echt weet waar je bent of welke richting je oploopt. Eric zag mijn woeste blik in ieder geval en heeft de man duidelijk gemaakt dat we niet verder met 'm 'opliepen' en dat ie maar alleen verder moest sluipen ;-). Dan vind ik hem zo geweldig..!

Toen we aankwamen in de stad was het weer zoeken naar de goeie ingang, maar al snel hadden we weer zo'n snelle jongen naast ons fietsen die vroeg waar we naartoe moesten. 'I bring you... 'en vervolgens sjees je de stad door achter die fiets aan en snel ook nog. Voor je het weet wordt je dan ergens een parkeerplaats ingeleid waar een man staat met een papiertje waarop staat geschreven 'Officiele parkeerplaats Hotel Gran Casa', maar dan in het Spaan, zit je op een bicitaxi met al je koffers en sta je opeens voor je hotel. Weet je wat het is, je kunt heel moeilijk doen, maar dan doe je er waarschijnlijk een uur langer over en vaak werken de hotels samen met dat soort jongens. Eric noemt het een systeem, waar je heel achterdochtig over kunt doen, maar wat uiteindelijk zelfs voor ons alleen maar handig is.

Aangekomen in het hotel blijkt de lift kapot en er is vandaag helaas ook geen demonstratie schoonzwemmen in het zwembad, zoals beloofd in de rough guide. Nou moe. De jongen achter de balie had een Che Guevarra stropdas om en de rest van het personeel had meer oog voor elkaar dan voor de gasten. Maar kun je het ze kwalijk nemen in zo'n land? Dan maar de stad even verkennen maar dat viel dus tegen. We gaan het hier niet vinden hoor dacht ik meteen. Je ziet dat het een mooie stad is, Camaguey staat ook op de Unesco lijst, net als Trinidad, maar je kunt er soms moeilijk doorheen kijken als op elke hoek iemand naar je staat te fluiten of roepen. Uiteindelijk maar gevlucht naar het dakterras van het hotel waar we de stad van bovenaf hebben bekeken.

Vanavond in een soort tapasbar gegeten en het was heerlijk relaxed. Aan alle kanten keek je de straat op en het is echt opvallend, maar iedereen die voorbij komt ziet er zoveel rijker uit dan we tot nu toe hebben gezien. Om de zoveel tijd komt er een superstrak geklede jongen of jongens even kijken of ze nog wat kunnen regelen. Twee Nederlandse meiden zijn meteen gespot. Trouwens voor het eerst dat we Nederlanders tegenkomen en zelfs nog een stel uit Eindhoven. De man komt uit Chili, maar de vrouw is Nederlands. We vangen wat op over wat we vanavond al een beetje met scheve ogen hebben bekeken. Twee blonde mannen met een heel jong donker meisje. Maar echt een meisje meisje. We hebben nog wat grapjes gemaakt over sextoerisme, maar volgens de Chileen waren het Zweden en wat doen die met zo'n meisje. Hij had het erover dat sommige mannen langs de schoolpleinen lopen om zo meisjes op te pikken. We kunnen het bijna niet geloven, vangen ook alleen maar flarden op, maar toch...

In ieder geval is de stad 's avonds een stuk vriendelijker dan overdag. Rijk ook en een beetje on-cubaans. Wij hebben in ieder geval een hele relaxte avond gehad en gaan zo naar bed. Morgen de finale, Santiage de Cuba. Het einde komt in zicht, bizar. Maar nogmaals, we zijn allebei zoals we net zeiden zo blij dat we naar Cuba zijn gegaan, ook al zijn we ook kritisch en is het af en toe best wennen!! Het is echt een bijzonder land en we blijven doorfantaseren wat er mee gaat gebeuren. Wat als de dubbele munteenheid verdwijnt, hoe worden de mensen dan nog betaald. Kan dat wel, of zakt het hele land in een recessie? Hoe lang gaan de Amerikanen nog door met hun boycot, komen we hier ooit nog terug? Nou ja van die dingen dus :-).