Cuba kent geen klokken. Nergens hangt of staat een klok met de tijd. Niet op de hotelkamers, niet op straat, niet in restaurants, nergens! Je moet dus bouwen op je gevoel van tijd (of een horloge dragen, maar die ligt thuis), maar gek genoeg gaat het steeds beter. Hoe de Cubanen dat doen, is me een raadsel.

Vandaag dus van Vinales naar Havana gereden. We wilden via Soroa, een heel mooi Nationaal park hadden we gehoord, maar dan via de Noordelijke route langs zee en de afslag vanaf Bajo naar rechts... die hebben we dus even gemist. De afslag was net na een dorpje, het probleem is een beetje dat je soms geen idee hebt of je in een dorp rijdt of dat er toevallig wat huizen bij elkaar staan. De weg was in ieder geval weer schitterend. Er zijn wel wat stranden langs het noorden, maar in de dorpen hebben we geen toerist gezien. Af en toe krijg je een halve hartaanval van de gaten die opeens opduiken midden in de wg en een niergordel zou ook geen slecht idee zijn om in te pakken als je gaat rondrijden. Onze Geely doorstaat alles nog steeds met aan- en uitknipperende waarschuwingslichtjes en een hoop gerammel. Voor je zie je soms enorme trucks rijden met ook enorme totaal niet uitgelijnde wilen, die moeiteloos tussen de kraters doorrijden. Overal weer ossen, paarden, ezels, fietsen, en pickup's vol mensen. De dieren worden hier aan touwen in de berm gezet om te kunnen grazen. Je ziet soms ook iemand het touw vasthouden alsof ze hun os uitlaten (en het zijn geen kleintjes..)

Dan maar direct naar Havana. Wat een verschil als je vanaf die rust en groene valleien komt. Kilometers van tevoren stinkt het al naar olie en bezine en het wordt steeds drukker. Zoals je o het platteland eigenlijk alleen maar klassieke (oude) auto's ziet, zie je hier steeds meer moderne auto's. De Geely's zijn duidelijk populair, maar we hebben zelfs al een sporadische BMW of Audi gespot. Natuurlijk konden we de weg niet vinden en na drie keer vragen is iemand maar achterin gesprongen en naar het hotel gebracht. Een ding, dat hadden we zelf nooit kunnen vinden en het kostte maar 3 CUC :-).

Hotel Flordia is prachitg, een gerestaureerd koloniaal pand met enorme hoge plafonds en een klein balkonnetje op de kamer. De badkamer mag zoals gewoonlijk wel een opknapbeurt hebben, maar het heeft ook wel iets. Alle lampen in Cuba zijn bijna spaarlampen, ook in kroonluchters of spots. Maakt niets uit en electriciteitsdraden hangen overal in en uit de muur, kroonsteentjes kennen ze niet.

Eerst richting Parque Central, waar we vooral bedelaars zagen, taxi's die naar je toeteren en mensen die je de menukaart onder je neus duwen. Herrie en ellende, zo leek het. Broodje Chorizo gegeten (helemaal verslaafd aan) en doorgelopen in een poging te stad te verkennen. De kaart snapten we niks van en we stonden denk ik vrij verloren, toen een man ons vroeg of hij kon helpen. Hij sprak geen Engels, maar zijn vriend wel, Raul. Grote lange donkere man, al wat ouder, zo'n standaard Jazz muzikant. Dat kloptte dus. Hij had zelfs in Leiden gespeeld. Nu leidde hij een cultureel centrum waar o.a. muziekles werd gegeven. Prachtig pand, wat hij ons liet zien. Hij zou deze vrijdag spelen in Jazzclub La Zorra y el Cuervo die in onze boekjes als de beste stond beschreven. Chucho Valdez trad er regelmatig op.

In de bar ernaast schreef hij het adres op en Eric gaf een rondje. Raul, zijn vriend en vrouw en nog een derde vriend, de congo spelter van de band die er erg gezellig uitzag en geen woord Engels sprak, maar dat maakte niet uit, Raul vertaalde wel. Het werden mojito's en cuba libres (what else). Ondertussen werden er wat pocket readers uitgedeeld en foto's gemaakt. We kregen weer dikke sigaren en ik kreeg wat gladiolen. Vrienden voor het leven! Raul vond het leven in Havana wel zwaar, hij gaf ook een beetje vermoeide indruk, alsof het leven hem niet licht viel. Toen we aangaven dat we verder gingen, vroeg Raul of er nog een rondje besteld mocht worden, wat we ok vonden, maar wij hoefden niet, wilden alleen even afrekenen. Toen bleken de prijzen dus toch niet helemaal te kloppen, 5 CUC voor een mojito is ongeveer dubbel de normale prijs. Raul vroeg heel demontratief de menukaart, maar daar stonden natuurlijk dezelfde prijzen in. Je wordt belazerd waar je bijstaat en de kater was dus niet van de rum. Eric sprak Raul er op aan, dat hij dit echt niet normaal vond, maar die zei alleen dat het zijn cafe niet was en er niks aan kon doen. Je kunt dus eigenlik alleen maar pissig weglopen.

Om een beetje af te koelen en wat moet je anders door Havana Vieja gelopen, dat is het oude centrum waar ons hotel ook stond en wat ze enorm aan het opknappen zijn. Deze keer op de goeie manier, overal zie je foto's van wat het was en wat het gaat worden of al is. Heel veel smalle straatjes, die gelukkig vrij logisch in elkaar zitten vol werkplaatsen, woonhuizen, en ook restaurantjes en winkeltjes. Winkeltjes zijn hier bijna allemaal praktisch, eten of huishoudelijke artikelen. Een kledingzaak of schoenwinkel of iets wat wij hebben, bestaat hier echt niet. Een toonbank en een kassa dat is het meestal wel en als het om kleding gaat hangen er drie rekken met hetzelfde en misschien in 1 of 2 maten.

Via Plaza de Armas weer terug, dat vol staat met tweedehands boeken. Bijna alle titels zijn gerelateerd aan het Socialisme, de ideologie van Castro of Guevarra en onderzoekspublicaties. Een roman is bijna niet te vinden. Drie antieke kaarten gekocht, en met die jongen van de kraam nog over gehad wat we soms zo dubbel vinden in dit land. De mensen zijn verschrikkelik aardig, maar de meesten die we tegenkomen hopen vooral ons geld te krijgen. Hij gaf toe dat hij het ook niet altijd leuk vond om te zien, maar begreep het wel. Eigenlijk wij ook wel.

Morgen dan echt de stad in, ik ben benieuwd/