Vandaag naar Gran Caverna San Tomas. Een grottenstelsel van 47 kilometer verdeeld over 7 lagen. Het werd door de Indianen bewoond voor ze vakkundig werden uitgemoord. Na een ontbijtje met onze Murielle vertrokken naar het westen, dwars door de Vinales vallei, echt schitterend. Buiten het ABS lampje flikkert er nu ook af en toe een lampje met een uitroepteken op het dashboard. De wielen blijken gelukkig toch best stevig vast te zitten, heeft Eric ontdekt toen hij er met zijn volle gewicht aan is gaan hangen. In het ergste geval is het enorme gerammel dus iets met de motorophanging en zien we ons blok ineens in de achteruitkijkspiegel. We zullen de Cubanen er een groot plezier mee doen, misschien wel het beste dat we hier voor ze kunnen achterlaten.

Bij de grotten kwamen we de Duitsers tegen die we ook bij de sigarenroldemonstratie hadden ontmoet de vorige dag en twee Engelsen, waarvan we de man nog net de dansvloer opgesleurd zagen woden toen wij ons uit de voeten maakten bij de band. Hij zag nog een beetje bleek, maar dat kan ook van de cocktails zijn natuurlijk. Hij bleek docent Spaans, die ook nog vloeiend Frans en Portugees sprak. Wat zal die man blij zijn geweest om eindelijk zijn Spaans eens te kunnen gebruiken met de gids in plaats van tegen een klas ongeinteresseerde leerlingen aan te kijken.

De tocht omhoog en door de grotten was best pittig met een kaboutergids die duidelijk niet echt veel op had met Amerikanen (fat) en Chinezen (too many pictures). Onze Engelsman hijgde langzaam achter ons aan (denk Stephen Fry, maar dan blond en iets dikker). Met de lampjes op die ik nog kende uit Australie door de gangen gedwaald.

De Duitsers stapten in een mooi ouwe Plymouth taxi die ze voor de dag hadden gehuurd, ook naar Cayo Jutias. Daar kom je wel achter, we lezen allemaal dezelfde boekjes en reizen achter elkaar aan van plek naar plek. Hoe verder van Vinales, hoe slechter de weg en hoe armoediger de huizen en mensen om ons heen. De borden waren er af en toe en op een gegeven moment werden we gelukkig ingehaald door de taxi die wuifde dat we achter hem aan moesten rijden.

Eric pikte nog twee jongens op die we een paar kilomter later weer afzetten. Om bij Cayo Jutias te komen moet je over een verhoogde weg door zee, daarvoor een tolhuisje. Toeristen 5 CUC, Cubanen 5 CUP, oh en graag Eric's Ray Ban voor die van hun. Niet dus!!

Het strand was echt paradijsje. Een groot houten restaurant, bar en een strand van 3 meter breed met wit zand en parasols van palmbladen. Je kon een kano huren of een waterfiets, maar we hebben lekker half gelezen, half geslapen. Mooi als dat geen vakantie is...

Op de terugweg stopten we voor Fernando, een typische Cubaan van het platteland. Door de zon verweerd gezicht, rieten hoed en zo'n lichtgewicht shirt dat half openhangt. Hij was denk ik tegen de 60, maar misschien wel veel jonger. Elke dag moest hij de tocht maken van zijn huis bij de grotten tot waar we hem oppikten, ik denk wel 60 kilomter. Hij liftte ook bij toeristen, omdat hij dan niet hoefde te betalen en geld had hij niet veel. Hij weest gelukkig de weg, want het beetje borden naar het strand stond in ieder geval niet van het strand weer terug.

Ik durfde ook geen foto's meer te maken, want alles wat ik heel bijzonder vind is zijn leven. Het Spaans was lastig, maar begrijpen gaat wel, alleen een echt diep gesprek gaat niet. Nadat we hem hadden afgezet was het toch even stil in de auto.

Morgen naar Havan, Vinales hebben we goed gezien volgens mij en is echt verschrikkelijk mooi. Ik hoop dat de foto's het een beetje kunnen laten zien. Nou de hoofdstad, weer heel wat anders!