(even tussendoor ik typ dit over van mijn ipad, want wifi bestaat niet hier. Foto's uploaden kan echt niet hier, een pagina openen duurt soms 10 minuten en ik heb een uur per keer, maar we zijn er echt!)

In het dorp afgesproken met Alexis onze gids voor een wandeling naar de Mojotes. Er zou nog iemand komen, dus even wachten. We hadden allebei meteen hetzelfde idee dat dat vast die vrouw was die vanmorgen alleen in de eetzaal zat. En ja hoor, daar was ze, onze Murielle uit Canada.

De Vinales vallei is zo verschrikkelijk mooi, alles waar je doorheen loopt is prachtig. Vergestrekte groene velden, waar af en toe een landarbeider tabak staat te plukken of onkruid weghaalt met twee enorme ossen voor zijn ploeg. Af en toe worden ze omgewisseld omdat ze te langzaam zijn. Na twee dagen zijn we al aardig gewend aan alle dieren die je hier ziet. In de berm, op het veld, om een huis. Zelfs bij het zwembad van het hotel loopt een stel kippen rond.

Iedereen die we tegenkomen wordt hartelijk begroet door Alexis. Zijn familie heeft ook een boerderij waar hij jaren gewerkt heft, maar hij heeft last van zijn rug. Het klinkt als een hernia, niet leuk voor iemand van 41. Bij de eerste boerderij krijgen we een demonstratie sigaar rollen van Heraldo.

Heraldo is zo'n typische Cubaan met snor en diepgebruind hoofd vol groeven en deuken. Zijn hoofd deed nog zeer van de rum van de avond ervoor volgens Alexis. We kregen koffie van de vrouw van Heraldo, gezet op het open vuur.

De keuken is hier meestal buiten het huis. Om de boerderij liepen kalkoenen, varkens, getien en paarden. Daarna ontmoetten we Alfredo die op de boerderij een eigen winkeltje heeft - lees een doorgeefluik in een schuur - waar hij vooral aan de toeristen van de wandelingen ananassap, mangosap, sigaren en koffiebonen in lege waterflesjes verkoopt. Eric legt uit dat we gisteren al sigaren hebben gekocht, maar we geven graag wat voor de superlekkere koffie en de demonstratie.

Met Alexis hebben we het over heel veel dingen gehad, waar we nu al tegenaan lopen. Hij verdient 20 pesos (CUC) per maand. Dat is eigenlijk het standaar salaris, maar voor iedereen bijna waardeloos. Op verzoek van Eric krijgen we het racion boekje te zien (Eric verstond Russian :-)), waar de familie eten mee kan halen. Twee kilo rijst per maand, een brood per dag en drie keer per maand vlees voor een dag. Sommige dingen worden weer van het rantsoen afgehaald als er weer voldoende vooraad is. Vaak zjin de prijzen dan wel weer hoger dan ervoor.

Alexis heeft ooit gestudeerd in Moa, in Guatanamo, aan het andere eind van Cuba. Om daar naartoe te reizen was hij soms 28 uur onderweg, autostop. Hij woont hier nu met zijn vrouw (die ook niet van voetbal houdt) en zoon en dochter. Hij heeft in 2007 zijn eigen huis gebouwd, op een stuk grond dat hij van een boer heeft gekocht. Het was niet helemaal legaal, maar hij had geen zin in de bureacratische rompslomp. Boeren met eigen land hebben dat meestal geerfd van de familie. Het meeste land is echter geannexeer, maar sommige boeren hadden geluk en mochten het houden. Van de productie moeten ze volgens Alexis 70-90% aan de staat verkopen. De prijs wordt ogpelegd en is schandalig laag. Ook Cubanen betalen veel in CUC (convertible). De overblijvende productie wordt dus liefst aan toeristen verkocht, want dat betekent CUC's.

Voor Cubanen zijn alle eerste levensbehoeften in nationale pesos te koop, maar als ze in een "toeristenrestaurant willen eten of een TV willen kopen moet dat in CUC's. Niet zo gek dus dat ze er alles aan doen om die te verdienen. Het bizarre is dat je nu gaat zien dat mensen die in de toeristensector werken meer kunnen verdienen dan artsen of advocaten. Waarschijnijk heeft die laatste groep weer andere voordelen zoals een mooier huis, betere school voor de kinderen of een auto van de staat. Docenten worden bijvoorbeeld in rode busen met Escuelo opgehaald en thuisgebracht naar en van school, die hoeven niet langs de kant van de weg te liften.

Alexis verwacht dat de rantsoenen binnen een paar jaar wel zullen verdwijnen nou er meer maatregelen zijn genomen om eigen ondernemerschap te stimuleren. 's Avonds zitten we dan te bedenken waar het allemaal toe kan leiden in dit land. De scheding tussen arm en rijk wordt ook hier zichtbaar, misschien wel een Rusland in de dop. Murielle vroeg nog of hij bang was voor de veranderingen die gaan komen, maar nee. Hij heeft een goede opleiding in mining en een accountantsdiploma, een eigen huis, en een familie met land. Om zichzelf maakt hij zich geen zorgen, maar wat het voor zijn kinderen gaat brengen moet hij maar afwachten. Het is echt een bijzondere man, veel humor en een feest om mee te praten, de ochtend vliegt voorbij. Hij verteld over zijn kinderen, de zwangerschappen bij kinderen en hoe hij zijn dochter op het hart drukt condooms te gebruiken. Hij is duidelijk heel trots op zijn kinderen.

We lopen door de Mojotes - kalkstenen rotsen die hier 160 miljoen jaar geleden zijn ontstaan - er zijn maar 2 andere plekken op de wereld waar ze voorkomen, maar dan in Azie. "Alsof er enorme keien uit de lucht zijn komen vallen..." staat in het boekje en dat klopt ook.

We lunchen nog ergens en weer is de keus, rijst, kip, kreeft of varken. Vanmiddag dan even niks, tis ook vakantie. Lekker in de zon met een boek en vanavond het dorp in, misschien is er iets te doen in de casa de cultura. Eten doen we wel weer ergens in een paladar. Ik denk iets met rijst :-)