Vanmorgen meteen na het eten vertrokken na het ontbijt. Varadero no es parte de Cuba zei iemand vandag en dat was wel duidelijk ook. Het momente dat we het bord Varadero voorbij waren zagen we eindelijk wat van wat Cuba echt inhoudt.

Weg luxe hotels, wegen met maar een paar auto's. Als iemand hier een auto heeft is het een erfstuk van de familie. Ze zijn er gewoon niet en als je wel een auto hebt of iemand in de familie is de benzine gewoon niet te betalan. Overal langs de kant van de weg en ik bedoel dan echt overal zie je mensen staan, zitten of hangen. Soms in groepjes en soms alleen, ze wachten op ee lift. Autostop is hier de meest gangbare manier van vervoern. Overal rijden vrachtwagens voorbij vol mensen, dezelfde soort vrachtwagens waar bij ons vee en varkens in vervoerd worden, geen grapje. Door de luchtroosters zie je wat armen naar buiten steken en raad je het aantal mensen dat erin zit in deze hitte.

De auto's die je hier ziet rijden zijn 95% de oude Amerikanen die hier zijn achtergebleven na de revolutie. In de jaren 40 en 50 was Cuba volledig overgenomen door de Amerikaanse onderwereld, die de luxe hotels en casino's gebruikten om hun geld wit te wassen. Battista die als een dicatator het land bestuurde werd gesteund door dezelfde Amerikanen. De oude villa's die we zagen staan aan de kust bij Varadero zijn waarschijnlijk nog van oude filmsterren en mafialeden die naar Cuba kwamen om te feesten.

Onderdelen zijn niet te krijgen en worden constant gereviseerd of opnieuw uitgevonden, van de vreemdste dingen in elkaar gezet. Borden en wegbewijzering wordt ook niet echt in geinvesteerd, daar kwamen we achter toen we ineens Havana Vieja inreden terwijl we daar toch echt pas over drie dagen hoeven te zijn. Je hebt geen Tom Tom, geen GPS en ik wet niet hoeveel onbruikbare kaarten in teveel boekjes om je heen liggen waar je het mee moet doen. Echt een hele goeie test voor je relatie kan ik je vertellen, maar we zijn er uitgekomen, ondanks de omleidingen! Wat we zagen was meteen al onvergetelijk. Bijna elk gebouw is prachtig, pilaren, raamversieringen, decoraties, alleen dan soms eeuwen oud en niet onderhouden. De straten volmensen, fietsen, auto's... ook hier zie je mensen instappen met geld in hun handen, daar betalen ze de lift mee. Het lijkt wel of heel Havana buiten op straat leeft. Mensen staan met elkaar te praten vanaf het balkon, uit de auto hangend op de stoep. Zo'n andere wereld.

Op de A4 naar Pinar del Rio, waar we niet heen gaan vanwege de negatieve omschrijving van de Rough Guide (iets met jiniteros en agressieve aanpak van toeristen, nee nee, niks voor ons), afgeslagen naar Las Terazzas. Bekend om zijn ecotoerisme dat ooit in 1971 als herbebossingsproject is opgezet om de inwoners te motiveren tot zorg van de omgeving. Behalve het planten van bomen tegen erosie was het project onderdeel van een groter overheidsplan om ' zelfredzaamheid en onderwijs in landelijke gebieden te bevorderen', schijnbaar een van de beloften van de Revolutie. De eerste keer dat je zoiets leest denk je toch even: ' Oh ja zo'n land is het ook...'

Het heerlijk aangevolen ecorestaurantje links laten liggen, want mijn soms ietwat dominante schatje zag een boothuis. Was ook wel erg leuk en tussen alleen maar Cubanen hebben we daar lekker een biertje gedronken en Eric heeft een gefrituurde angstaanjagend soort vis verorberd.

Eindelijk weer op de snelweg werden we aangehouden onder een viaduct. Daar staat meestal wel een groepje mensen te wachten uit de schaduw tot ze worden meegnomen door een voorbijgaande auto. De man vroeg of hij mee kon rijden tot Pinar del Rio, want zijn auto (een chevrolet uit 1957) was ermee opgehouden en hij moest de monteur waarschuwen zodat hij hem op kon halen. Javier, zo heette hij, praatte lekker door de komende 100 kilometer over vrouw en kinderen, Cuba en Nederland, de rijstvelden waar we langsreden, de tabaksplanten, alles in zijn meest duidelijke Spaans en wij terug. Eric's cursus van 35 jaar geleden kwam weer naar boven en ik deed ook enorm mijn best met een beetje Italiaans met Spaans accent..

De auto was van de cooperatie waar hij werkte, die tabak verbouwde. Als dank voor de lift nodigde hij ons uit voor de beste sigaar en beste koffie die we ooit hadden geproefd. Toen we aankwamen zou zo als versnelde scene in een Guy Ritchie film hebben gepast. Scene 1 in de kantine (lees overdekte tuin met barretje en 10 lege flessen Havana Club) ontmoeten we Michel (zijn baas) die Eric meteen een dikke sigaar in zijn mond stopte en aanstak..

Beetje beduusd reden we weg. In die schuur vol drogende tabaksbladen kwam de sigaar uit de mouw zeg maar. Heel verhaal over of we niet wat sigaren wilden kopen, want volgens Michel mochte hij 25% van de opbrengst zelf verkopen, de rest moest naar de staat. Nou en aan de prijs zou het zeker niet liggen, want die was echt superlaag. Puntje bij paaltje, wij hadden een plastic zak met dikke sigaren achter in de auto, die volgens eenplakkaat bij ons nieuwe hotel volledig illegaal zijn aangeschaft en die ook niet het land uitmogen, aldus onze eerste Jiniteros ontmoet of niet... We weten nog steeds niet of het helemaal opgezet spel was, maar daar komen we toch nooit achter.

Vanavond aangekome in Los Jasminez Vinales, het is hier zo mooi, vergelijkbaar met het natuurreservaat in Noord Australie. Vanuit onze kamer hebben we uitzicht op de vallei met Mojotes (kalkrotsen) die in een laagje mist staan en de zon erboven.

Het waait al twee dagen vrij hard en de vader van de eigenaar van paladar waar we vanavond gegeten hebben, is het weer niet normaal, 'Non es normal'. Hij wist zeker dat het hier ging om een Cambiar del climo. Dit soort cycloon winden (wisten we ook weer), waren normaal voor november, maar niet voor april. De wind is zo hard, dat de schriele kippen die hier op het terras lopen af en toe een stukje vooruit waaien. Hij had al drie dagen niet kunnen vissen, vandaar dat de keuze vandaag bestaat uit de standaard pork en chicken met bonen en rijst en salade.

Een paladar is een restaurantje bij mensen thuis (die ook weer een deel van de omzet moeten afstaan natuurlijk) met een licentie voor maximaal 12 couverts per avond en officieel geen rundvlees en schelpdieren mogen serveren, waarom dat laatste weten we nog niet.