De dag dat Jordi 8 jaar werd, zaten wij voor de eerste keer op Cuba. Door vijf lagen wolken heen met af en toe een lichtflits kwamen we aan in onze eerste tropische regenbui. Na de landing stonden we eigenlijk al binnen 20 minuten buiten, weer gescand en met koffers. Ongelofelijk als je alle waarschuwingen en verhalen vooraf had gehoord over verzekeringen die je moest kunnen laten zien, inclusief Engelse verklaringen, wachtrijen en bureaucratische houdingen. Niks, nulla, nada. Cubarent had een prachtige Geely klaarstaan, nog krakkemikkiger dn de de Proton uit Cyprus, prachtig Chinees fabrikaat, waar echt alles aan loszit en rammelt.

Met de man die ons hielp waren we binnen no time op basis van voornaam. Ellen you still have to sign... te leuke man. We kregen nog een handje en voor de zoveelste keer werd ons een fijne vakantie gewenst.

Eric had intussen onze contactpersoon gevonden Yohanda. Ze moest weer terug naar kantoor en reed met ons mee richting Varadero, dan kon ze onderweg alvast een paar dingen vertellen. Eerste advies was de lifters niet mee te nemen, die ov.eral langs en op de weg staan, puur en alleen vanwege het gebrek aan auto's. Auto's met een blauw kenteken zijn wel verplicht deze mensen mee te nemen, dat zijn namelijk auto's van de staat. Zeker als er een "regelaar" bijstaat in een geel shirt of iets dat er militair uitziet. Gele kentekens zijn particulier en ons roodbruine kleurtje betekent huurauto. Ze was zelf nog nooit van Cuba afgeweest, dat mocht niet. Toen we de recente veranderingen noemden, zei ze dat ze ook wel verwachtte dat de uitreisbeperkingen binnen een jaar of vijf zouden veranderen. Bizar als je denkt dat je ergens woont waar je niet weg kunt. Het verklaart in ieder geval de grote hoeveelheden illegale Cubanen in Canada en Amerika.

Nu dus in Paradisus del Mar een all inclusive hotel voor 1 nacht, omdat de rit naar Vinales te lang zou zijn. Het weer blijft raar, dan weer zon, dan weer regen, maar altijd warm.

Morgen waarschijnlijk net zo, dan gaan we onderweg naar Vinales, volgens Yohanda, vijf uur met de auto vanaf hier. Vanavond eten in het Italiaanse restaurant, hoewel alles wat Chinees, Italiaans of nog andere keukens heet, gewoon Cubaans schijnt te zijn met een iets andere twist. Hoe zouden ze ook aan alle ingredienten moeten komen. Maar wat maakt het uit. We willen alleen bijkomen van de reis (die overigens superrelaxed was) en dan gaat het beginnen,. Heerlijk,!